มันคงจะผิดที่ข้าพเจ้าคาดหวังมากเกินไป

คาดหวังว่าอะไรๆ มันจะดี

คาดหวังว่าทุกอย่างจะสวยงาม

ช่วยไม่ได้ ก็ดันอยู่ในมโนมาตั้งแต่เล็กจนโต

ถ้ารู้ว่าการก้าวออกมาสู่โลกความจริง

มันจะต้องเจ็บขนาดนี้ สู้ให้ข้าพเจ้า

จมอยู่กับความเพ้อฝันของตัวเองจะดีเสียกว่า

"รู้บ้างไหม ว่าเนยนับวันรอให้วันนั้นมาถึง

นั่งดูปฎิทินทุกวันก่อนนอน เฝ้ารอๆๆ

รอว่าเมื่อไหร่วันนี้จะมาถึง รอว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกัน

รอว่าเมื่อไหร่จะได้กินข้าว ได้กอด ได้จับมือ"

สรุปว่า กูแมร่งมโนไปคนเดียวทั้งนั้น

ตอนนี้ในใจมีแต่คำสบถ แต่ก็ไม่เคยจะพูดออกไป

มันผิดที่กูเนี้ยแหละ ที่ดันจำทุกอย่างได้ขึ้นใจ

เสือกลืมไม่เคยได้ ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน

ผิดที่กูเองแหละ ....(หายใจเข้าลึกๆ ขอรับ)