ไม่รู้ว่าเป็นการผิดพลาดครั้งสำคัญหรือเปนโชคอันใหญ่หลวง
ข้าพเจ้าไม่ได้ฝึกงาน เพราะไอ้ไม่ไปฝึกงานนี้แหละเลยหาภาระให้ตัวเอง
โดยการลงเรียนวิชาเลือกไปอีก 2 ตัว จะว่าไปก็ดีนะ โดยเฉพาะปรัชญาไทย
เรียนแล้วเข้าใจสัจธรรมอะไรบนโลกใบนี้ได้หลายๆ อย่าง
ที่สำคัญ ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่า การเปนมนุษย์สุดแสนจะลำบาก
บางทีรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตมนุษย์ บางทีรู้สึกอยากพัฒนาตัวเองให้ดีกว่านี้
หลายครั้งที่คิดได้ว่า บัว 4 เหล่าที่พุทธองค์เคยสอน ล้วนอยู่ในตัวเราทั้งนั้น
บางครั้งโกรธ เกลียด เคียดแค้น อิจฉา ริษยา รู้สึกว่าตัวเองเหมือนบัวที่อยู่ใต้ตม
อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก พอเริ่มคิดได้เริ่มมีสติก็เหมือนเราออกมาจากโคลนตมนั้นได้แล้ว
(ช่างรู้สึกดีจริงๆ ) ยิ่งมีสติยิ่งได้คิด ได้พิจารณาก็ยิ่งรู้สึกอยากหลุดพ้น อยากทำได้กรรมดี
มันก็เริ่มเห็นแสงอาทิตย์ที่อยู่เหนือพื้นน้ำ ทอประการระยิบระยับ แหงนหน้ามอง
แล้วบอกกับตัวเองว่าฉันจะทำให้ได้ ตอนนี้ฉันเปนบัวปิมน้ำ ฉันจะทำให้ได้
เพื่อฉันจะเปนบัวที่โผล่พ้นน้ำ และเบ่งบานรับแสงอาทิตย์
แต่แล้วโผล่พ้นน้ำได้ไม่นาน ทำไมตอนนี้เหมือนฉันกำลังดำดิ่งลงไปในน้ำในอีกทั้ง
วนเวียน และเวียนวน เมื่อไหร่นะ ที่ฉันจะเปนบัวพ้นน้ำที่แท้จริงสักที
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น