จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้

"ระหว่างเราฉันนั้นรู้มันคงเป็นไปไม่ได้ ระหว่างเราฉันนั้นรู้ ระหว่างเราฉันเข้าใจ

โลกความจริงมันรุนแรง เกินกว่าใครจะรับไหว ฉันนั้นรู้ๆ ว่าตัวฉันต้องห้ามใจ"

แค่เริ่มต้นบทเพลงก็รู้ได้ทันที่ว่าบทเพลงนี้มันช่าง "โดนใจ"

แบบว่าอะไรมันจะตรงแบบนี้ มันช่างเหมือนว่าเพลงๆ นี้แต่งมาเพื่อเรา

นั้นคงเพราะเรื่องราวของเรามันเป็นได้แค่เพียงใน "จินตนาการ"

แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ "จะทรมานสักเท่าไร แต่เราก็คงต้องฝืนทน

ก็มันเป็นเรื่องของเหตุผลที่ต่างคนต้องเข้าใจ ไม่ว่าเราจะดึงดันจะดื้อรัน

สักเพียงไหน เราก็คงจะต้องยอมปล่อยให้มันต้องเป็นไป...."

ใช่เลย!!ขอรับ "ไม่ว่าเี่ราจะดึงดันจะดื้อรันสักเพียงไหน เราก็คงจะต้องยอมปล่อยให้มันต้องเป็นไป"

นั้นคงเพราะ "โลกความจริงมันรุนแรงเกินกว่าใครจะรับไหว"

ดังนั้นแล้ว "ฉันนั้นรู้ๆ ว่าตัวฉันต้องห้ามใจ" เพราะโลกความจริงมันไม่งดงามเหมือนเทพนิยาย

ไม่สวยงามดั่งจินตนาการ เพราะความจริงเราไม่มีกัน มันทรมานนะขอรับ

ที่เราไม่ได้มีกันและกันจริงๆ นั้นเพราะโลกความจริงมันรุนแรงเกินไป

โลกที่เทียบไม่ได้กับจินตนาการ สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้ก็มีแต่เพียงการ "ฝืนทน"

ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เราทั้งหมดต้องเข้้าใจ เหตุผลแห่งความเป็นจริง

นั้นเพราะเรามีกันและกันได้แค่เพียงในจินตนาการ แม้เหตุผลนี้ฟังดูทรมาน

แต่เราก็ต้องเข้าใจและทำใจกับเหตุผลนั้น โดยปล่อยให้มันเป็นไป

แต่รู้อะไรไหมขอรับ "โลกความจริงเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ"

ข้าพเจ้าไม่สนใจโลกความจริง ไม่ว่าใครจะมองยังไง เรายังมีกันเสมอ

เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่า "วันพรุ่งนี้เป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ"

นั้นเพราะ "อยู่ในจินตนาการอยู่ในฝันฉันเรื่อยไป จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้...ในจินตนาการ"

พวกเราทั้งหมดจะอยู่ในจินตนาการของกันและกันเสมอ "จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้เสมอ"