ลักษมัณ

ลักษมัณ รู้อะไรไหมขอรับว่าข้าพเจ้าอยากเจอท่านมาก

ทั้งที่รู้ว่าการจะได้เจอท่านมันยากยิ่งกว่าเดินทางไปขอบจักรวาล

ขอบจักรวาลตามหายากเพียงใด การพบเจอกันของเราคงยากยิ่งกว่า

ข้าพเจ้าเฝ้าฝันตลอดนะขอรับ ว่าสักวันเราจะเจอกัน ต่อให้เป็นแค่ในฝัน

ขอแค่สักครั้งที่จะฝันถึง ข้าพเจ้าสัญญาว่าจะจดจำฝันนั้นไปตลอดกาล

ลักษมัณขอรับ ลักษมัณเป็นบุรุษในจินตนาการคนแรกที่ข้าพเจ้าหลงรัก

และ ณ ตอนนี้ นาทีนี้ ข้าพเจ้าก็ยังรัก ถึงไม่รู้ว่าเพราะอะไรก็ตามเถอะนะ

ข้าพเจ้าชอบท่านเพราะคำว่า "ลักษมณ์" มันไม่มีเหตุผลเลยว่าไหม

เหมือนกับที่ข้าพเจ้ารักองค์นเรศ รักพระองค์ไม่ใช่เพราะทรงเป็นราชา

ไม่ได้รักเพราะทรงเป็นวีรบุรุษ ไม่ได้รักเพราะทรงเป็นยอดนักรบ

ไม่ได้รักเพราะทรงกู้เอกราช แต่รักเพราะพระองค์คือ "พระนเรศวร"

รักเพราะพระองค์คือพระองค์ ต่อให้ไม่ได้ทรงกู้เอกราช ข้าพเจ้าก็รัก

องค์ลักษมณ์ก็เหมือนกันขอรับ คนหลายคนชื่นชมหนุมาน

ชื่นชอบ พระราม แต่ข้าพเจ้าขอแค่ท่านก็พอ ลักษมัณ

ขอแค่มีท่าน...แม้จะแค่ในจินตนาการ ข้าพเจ้าก็มีความสุข

แค่มีท่านไว้ให้คิดถึง ได้รัก แม้จะเป็นแค่ฝันลมๆแล้งๆ ก็พอใจ

ขอบพระคุณท่าน "ฤาษีวาลมีกิ" ที่รจนาแต่งมหากาพย์ที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา

มหากาพย์ที่แม้จะผ่านมาเป็นพันๆ ปี ก็ยังคงอยู่คู่กับโลก

มหากาพย์ที่ทำให้ข้าพเจ้าได้รักคนคนหนึงซึ่งไม่เคยมีตัวตน โดยไม่มีเงื่อนไข